Vriendelijkheid en compassie

06 augustus 2018

Voor de met grind bezaaide parkeerplaats van de Watermolen van Kasterlee ligt een klein veldje langs de straat. Het gele, verdorde gras stond, net als op andere mooie zondagmiddagen, vol met auto’s. Nergens nog plaats om mijn vierwieler neer te zetten. Juist toen ik het zoeken op wilde opgeven, zag ik een koppel aankomen. Ze hadden hun busje in de schaduw van de hoge bomen geparkeerd en gingen nu vertrekken.  Om ruimte te maken voor hen, ging ik netjes aan de kant staan. Maar hé! Terwijl ik mijn vehikel in de juiste positie manoeuvreerde, reed voor mijn neus een andere auto in de vrijgekomen plek.

Vroeger zou ik het daarbij gelaten hebben en naar een alternatieve parkeerplaats gezocht hebben, maar nu ik vond mezelf daar te oud voor geworden, dus stapte ik uit en liep er naartoe.

De bestuurder liet het raampje zakken en keek me met een zacht gezicht vragend aan. Ik kreeg meteen de indruk dat hij totaal geen idee had wat ik daar stond te doen.
‘Excuseer, mijnheer, ik was juist bezig om hier te gaan parkeren,” zei ik glimlachend tegen hem.
Vanaf de passagiersstoel beet een luide vrouwenstem mij hard toe: “Ja, madam, dan hebde gij pech hè want wijlie staan hier nu!!!”

compassie

Even was het muisstil. Drie paar ogen waren op de vrouw gericht en het zou me niet verbazen als mijn mond open hing van verbazing voor deze felle, onaardige reactie. Mijn gedachten gingen vooral uit naar de tiener op de achterbank en ik voelde bezorgdheid.
Een manneke van een jaar of 13, zondagnamiddag op pad met zijn ouders, waarschijnlijk hopend op iets leuks. Welk voorbeeld krijgt zo’n kind dat nog volop op zoek is naar een eigen identiteit? Zal hij later in soortgelijke situaties er ook voor kiezen om mensen af te blaffen?

Alsof ik sprak tegen iemand die de deur netjes voor me open hield, antwoordde ik de vrouw “Oh, dat is heel vriendelijk.” Het klonk niet eens sarcastisch, ook al  zou die toon terecht geweest zijn.

Ik weet  het, mijn woorden sloegen nergens op, maar in feite deden die er ook niet toe. Het ging om de toon waarop ze uitgesproken werden. Ik koos er bewust voor om op dat moment, in het bijzijn van deze jonge kerel, niet met deze boze dame in discussie te gaan. Ik wilde ook geen botte dingen terug zeggen. Het enige wat ik wou, was de jongeman-in-wording vriendelijkheid laten zien.

De man aan het stuur leek te begrijpen wat ik bedoelde. Hij keek me even aan, knikte me toe, stak vervolgens de sleutel in het contact en zei netjes en kordaat “Neje, neje, madammeke. Komde gij hier maar staan, wij zoeken wel een ander plekske.” Heel voorzichtig stuurde hij zijn auto terug het veldje op en reed zachtjes weg.

Even stond ik perplex. Daarna voelde ik blijdschap. Niet omwille van de parkeerplaats. Wel omdat de chauffeur en ik aan de jongen hadden laten zien dat je niet hoeft mee te gaan in agressie en boosheid van een ander. Wij hadden vriendelijkheid geleefd en dat is de beste manier om kinderen iets te leren.
Bovendien voelde ik ook compassie voor de boze mevrouw. Ooit heeft zij geleerd dat grof gebekt zijn, helpt om je eigen plek te krijgen: de brutalen hebben de hele wereld. Of misschien had ze onlangs iets meegemaakt waardoor ze nu een korter lontje had. Of … ?

De echte toedracht van haar furie zal ik nooit kennen, en dat hoeft ook niet. Wat ik wel weet, is dat de tiener een mooi voorbeeld heeft gezien van opkomen voor jezelf zonder anderen te kwetsen èn van bewuste keuzes kan maken voordat je ergens op reageert. Hopelijk pikt hij het op en gaat hij er later zelf ook zo mee aan de slag. Het zal van hem een gelukkiger mens maken.

Benieuwd wat iD Counseling voor jou kan betekenen?

Altijd welkom voor een adviesgesprek.

Neem Contact op 06 248 355 77

Bij geen gehoor ben ik hoogst waarschijnlijk in gesprek. Je kunt ten alle tijden gebruik maken van de bel / mail me terug service hieronder. Ik neem dan zo spoedig mogelijk contact met jou op.

Privacy Policy iD Counseling
  • Ik ga akkoord dat mijn gegevens worden verwerkt volgens de privacyverklaring.
review-icon

Cliënt Ervaringen

Suzanne:
‘Eindelijk werd ik begrepen’